Przydatne wskazówki

Sam twórca rakiet: startuj niezależnie

Pin
Send
Share
Send
Send


Właściciele patentu RU 2495353:

Wynalazek dotyczy technologii rakietowej i może być stosowany w wyrzutniach rakiet. Urządzenie do wystrzeliwania pocisków składa się z przepływowej rury wyrzutni połączonej z nośnikiem przednimi i tylnymi końcami, deflektora gazu w postaci przeszkody z powierzchnią roboczą, podstawy, elementu rozrywającego. Deflektor gazu jest sztywno przymocowany do podstawy i połączony z nośnikiem za pomocą nieciągłego elementu. Wynalazek pozwala zmniejszyć efekt dynamiki gazu początkowej fali uderzeniowej na nośnik podczas odpalenia rakiety. 4 chore

Wynalazek dotyczy technologii rakietowej i może być wykorzystywany do wystrzeliwania rakiet z przepływających wyrzutni rakiet.

Urządzenie do odpalania pocisków kierowanych przeciwczołgowo (patrz rosyjska broń rakietowa Karpenko A.V. 1943-1993. Podręcznik. - Petersburg: PIKA, 1993. - s. 73, BMP PTUR ZM14 „Dziecko”), zawierające otwarty przewodnik dla odpal rakiety związane z lotniskowcem.

W tym urządzeniu warunki są niewystarczające, aby zapewnić niezawodne działanie rakiet podczas transportu, ponieważ rakieta znajduje się na zewnątrz autonomicznego pojemnika (rury).

Znane jest również urządzenie do odpalania pocisków kierowanych przeciwczołgowych (patrz patent RF na wynalazek nr 2345309, BI nr 3, 2009, IPC F41F 3/04), składające się z przepływającej rury wyrzutni mającej przedni i tylny koniec i są połączone z nośnikiem oraz odbłyśnikiem gazu umieszczony za tylnym końcem przepływającej rury wyrzutni, wykonanej w postaci skorupy łatwo ulegającego zniszczeniu strumienia gazu wypełnionego wodą.

To urządzenie zapewnia niezawodne działanie rakiet podczas transportu i usuwania strumienia gazu z nośnika przy odpalaniu rakiety. Jednak podczas startu rakiety występuje dynamiczny wpływ fali uderzeniowej na nośnik.

Celem wynalazku jest zmniejszenie efektu dynamiki gazu początkowej fali uderzeniowej na nośnik podczas startu.

Zadanie to osiąga się dzięki temu, że w urządzeniu do odpalania pocisków zawierających przepływającą rurę wyrzutni mającą przednie i tylne końce i połączoną z nośnikiem oraz deflektor gazu umieszczony za tylnym końcem przepływającej rury wyrzutni, deflektor gazu jest wykonany w postaci bariery z powierzchnią roboczą umieszczoną z boku nośny i nachylony w kierunku rury spustowej, bariera jest sztywno przymocowana do podstawy zainstalowanej za pomocą występów prowadzących w prowadnicy sztywno przymocowanych do nośnika z możliwością pojedynczy ruch pod działaniem początkowej fali uderzeniowej, a deflektor gazu jest połączony z nośnikiem za pomocą nieciągłego elementu.

Ryc. 1 pokazuje urządzenie do odpalania pocisków, widok ogólny, ryc. 2 jest widokiem I na ryc. 1 w przekroju, ryc. 3 jest widokiem a na ryc. 2, ryc. 4 jest przekrojem aa na ryc. .2

Urządzenie do wystrzeliwania pocisków zawiera przepływającą rurę spustową 1 mającą przednie 2 i tylne 3 końce i połączoną z nośnikiem 4 oraz deflektor gazu 5 umieszczony za tylnym końcem 3 przepływającej rury wylotowej 1. W urządzeniu deflektor gazu 5 jest wykonany w postaci bariery 6 z powierzchnią roboczą 7 umiejscowiony z boku nośnika 4 i nachylony w kierunku rury spustowej 1. W tym przypadku bariera 6 jest sztywno przymocowana do podstawy 8, zainstalowana za pomocą występów prowadzących 9 w prowadnicy 10 sztywno zamocowanych na nośniku 4 z możliwością wzdłużnego przemieszczenie pod działaniem początkowej fali uderzeniowej. Ponadto deflektor gazu 5 jest połączony z nośnikiem 4 nieciągłym elementem 11.

Urządzenie działa w następujący sposób.

Kiedy silnik rakiety 12 jest uruchamiany i uruchamiany, naddźwiękowy strumień gazu wypływający z silnika ma przed sobą podróżującą falę uderzeniową, która wypełnia otaczającą przestrzeń. Następnie początkowa fala uderzeniowa biegnie na przeszkodę 6, przymocowaną do podstawy 8. Gdy fala uderzeniowa wchodzi w interakcję z przeszkodą 6, nieciągły element 11 zostaje zniszczony, a przeszkoda 6 z podstawą 8 porusza się wzdłuż prowadnic 10. Część energii fali uderzeniowej jest wydawana na jej interakcję z przeszkodą 6 i na ruch przeszkody 6 wzdłuż prowadnic 10.

Tak więc ten przykład wykonania urządzenia pozwala zwiększyć niezawodność poprzez zmniejszenie wpływu fali uderzeniowej na nośnik przy odpalaniu rakiety z wyrzutni.

Urządzenie do wystrzeliwania pocisków zawierające przepływającą rurę spustową mającą przedni i tylny koniec i połączone z nośnikiem oraz deflektor gazu umieszczony za tylnym końcem przepływającej rury spustowej, znamienny tym, że w urządzeniu deflektor gazu jest wykonany w postaci bariery z powierzchnią roboczą umieszczoną z boku nośnika i nachylony do boku rury startowej, podczas gdy bariera jest sztywno przymocowana do podstawy zainstalowanej za pomocą występów prowadzących w prowadnicy sztywno przymocowanych do nośnika z możliwością wzdłużnego Nogo przemieszczenie pod wpływem wyrzutni fali uderzeniowej, i jest połączony z nośnikiem gazootrazhatel nieciągłym elementem.

Silniki nabojowe

Ten sam wzór sprawdził się również w amatorskiej nauce o rakietach - rakieta lecąca wyżej miała mocniejszy silnik. Pomimo faktu, że pierwsze silniki do modelowania rakiet pojawiły się w ZSRR przed wojną, w 1938 r. Evgeny Buksh, autor książki „Fundamentals of Rocket Modeling” opublikowanej w 1972 r., Wziął tuleję z kartridża do kasety myśliwskiej jako podstawę takiego silnika. O mocy decydował kaliber oryginalnej tulei, a silniki były produkowane przez dwa warsztaty pirotechniczne DOSAAF do 1974 r., Kiedy to postanowiono zorganizować sport modelowania rakiet w kraju. Aby wziąć udział w zawodach międzynarodowych, wymagane były silniki, które pod względem parametrów odpowiadały wymaganiom międzynarodowej federacji.

Ich rozwój został powierzony Perm Research Institute of Polymer Materials. Wkrótce uruchomiono eksperymentalną partię, na podstawie której zaczął rozwijać się sowiecki model rakietowy. Od 1982 r. Produkowano seryjnie silniki w państwowej fabryce państwowej Impulse w ukraińskiej Szostce z przerwami - produkowano 200–250 tys. Egzemplarzy rocznie. Pomimo poważnego niedoboru takich silników, był to okres świetności radzieckiej amatorskiej nauki o rakietach, która zakończyła się w 1990 r., Kiedy produkcja w Szostce została zamknięta.

Tuning silnika

Jak można się domyślać, jakość silników szeregowych nie była odpowiednia do poważnych zawodów. Dlatego w 1984 r. W pobliżu zakładu pojawiła się pilotażowa produkcja na małą skalę, która dostarczyła drużynie narodowej swoje produkty. Szczególnie wyróżniające się silniki, prywatnie produkowane przez mistrza Jurija Gapona.

Ale jaka w rzeczywistości jest złożoność produkcji? U podstaw silnika rakietowego jest najprostsze urządzenie: tekturowa tubka z prasowanym wewnątrz proszkiem dymu marki DRP-3P (dymny proch strzelniczy 3. kompozycja do prasowanych artykułów) z ceramiczną zaślepką z otworem dyszy z jednej strony i watolką z ładunkiem miotającym z drugiej . Pierwszym problemem, z którym masowa produkcja nie mogła sobie poradzić, była dokładność dozowania, od której zależał ostateczny całkowity impuls silnika. Druga to jakość skrzyń, które często pękały, gdy prasowano je pod naciskiem trzech ton. Cóż, trzeci - w rzeczywistości jakość złączki zaprasowywanej. Problemy z jakością pojawiły się jednak nie tylko w naszym kraju. Nie świećcie nimi i szeregowymi silnikami rakietowymi o kolejnej wielkiej mocy kosmicznej - Stanach Zjednoczonych. A najlepsze modele silników są produkowane przez mikroskopijne przedsiębiorstwa w Czechach i na Słowacji, skąd są przemycane na szczególnie ważne wydarzenia.

Niemniej jednak w socjalizmie silniki były, choć nieważne i niewystarczające. Teraz wcale nie są. Oddzielne dziecięce studia modelowania rakiet latają na starych, wciąż radzieckich zapasach, przymykając oko na fakt, że data ważności już dawno się skończyła. Sportowcy korzystają z usług pary pojedynczych mistrzów, a jeśli będziesz miał szczęście, przemycą je również czeskie silniki. Dla miłośników jest tylko jeden sposób - zanim zostanie Royal, najpierw stanie się Glushko. To znaczy, zrób silniki sam. W rzeczywistości to, co zrobiliśmy z moimi przyjaciółmi w dzieciństwie. Dzięki Bogu wszystkie palce i oczy pozostały na miejscu.

Ze wszystkich sztuk

Ze wszystkich sztuk, kino jest dla nas najważniejsze, Ilyich uwielbiał rozmawiać. Dla amatorskich modelarzy rakietowych z połowy ubiegłego wieku. Ponieważ film i film tego czasu został zrobiony z celuloidu. Zwinięty ciasno w małą rolkę i upchnięty w papierową rurkę ze stabilizatorami, pozwalał prostej rakiecie latać na wysokość pięciopiętrowego budynku. Takie silniki miały dwie główne wady: pierwsza - mała moc, aw konsekwencji wysokość lotu, druga - nieodnawialność zapasów filmu celuloidowego. Na przykład archiwum zdjęć mojego ojca wystarczyło na kilkadziesiąt uruchomień. A tak przy okazji, przepraszam.

Maksymalna wysokość przy ustalonym całkowitym impulsie silnika została osiągnięta dzięki krótkiemu czterokrotnemu skokowi mocy na starcie i dalszemu przejściu do nawet przeciętnego ciągu. Skok ciągu został osiągnięty poprzez utworzenie dziury w ładunku paliwa.

Druga wersja silników została zebrana, że ​​tak powiem, z odpadów armii radzieckiej. Faktem jest, że podczas ostrzału z artylerii (a jeden z nich był już blisko nas) ładunek miotający nie wypala się całkowicie po wystrzeleniu. A jeśli spojrzysz uważnie na trawę przed pozycjami, możesz znaleźć całkiem sporo rurowego prochu. Najprostszą rakietę uzyskano po prostu owinięcie takiej tuby zwykłą czekoladową folią i podpalenie z jednego końca. Taka rakieta była jednak niska i nieprzewidywalna, ale zabawna. Potężny silnik uzyskano przez zebranie długich rurek w torbie i wepchnięcie ich do kartonowej skrzynki. Prymitywna dysza została również wykonana ze spalonej gliny. Taki silnik działał bardzo skutecznie, podnosząc rakietę dość wysoko, ale często eksplodował. Ponadto zasięg artylerii nie jest szczególnie podobny.

Trzecią opcją była próba niemal przemysłowej produkcji silnika rakietowego z wykorzystaniem improwizowanego proszku dymnego. Zrobili go z azotanu potasu, siarki i węgla aktywnego (ciągle zakleszczał macierzysty młynek do kawy, na którym mielę go na pył). Szczerze mówiąc, moje silniki proszkowe działały z przerwami, podnosząc rakiety tylko o kilkadziesiąt metrów. Powodem, dla którego dowiedziałem się zaledwie kilka dni temu, było to, że trzeba było wciskać silniki nie młotkiem w mieszkaniu, ale prasą szkolną w laboratorium. Ale kto, jak można się zastanawiać, pozwolił mi wciskać silniki rakietowe w siódmej klasie ?!

Ostatni z MRI Dwa z najrzadszych silników, którym udało się zdobyć „PM”: MRD 2, 5–3–6 i MRD 20–10–4. Z radzieckich zapasów sekcji modelowania rakiet w Domu Kreatywności dla Dzieci na Wzgórzach Wróblowych.

Praca z truciznami

Szczytem mojej działalności w zakresie budowy silników był raczej trujący silnik, który działał na mieszankę pyłu cynkowego i siarki. Wymieniłem oba składniki od kolegi z klasy, syna dyrektora apteki miejskiej, na parę gumowych Indian, najbardziej wymienialną walutę mojego dzieciństwa. Przepis dostałem w strasznie rzadkiej przetłumaczonej książce o polskich modelach rakietowych. I wsadził silniki do maski gazowej ojca, która była przechowywana w naszej spiżarni, - w książce szczególny nacisk położono na toksyczność pyłu cynkowego. Pierwszy test przeprowadzono w nieobecności rodziców w kuchni. Kolumna płomienia z silnika zaciśnięta w imadle rzuciła się w stronę sufitu, wykopując na niej metrowy punkt i wypełniając mieszkanie tak śmierdzącym dymem, że nie można porównać z pudełkiem wędzonych cygar. To właśnie te silniki zapewniły mi rekordowe premiery - prawdopodobnie około pięćdziesięciu metrów. Wyobraź sobie moje rozczarowanie, gdy dwadzieścia lat później dowiedziałem się, że rakiety dziecięce naszego redaktora naukowego Dmitrija Mamontowa leciały wielokrotnie wyżej!

Z kasety 1, 2, 4) W obecności fabrycznego silnika rakietowego uczeń szkoły podstawowej będzie mógł również zbudować prostą rakietę. 3) Produkt amatorskiej kreatywności to silnik z kasety.

Nawozy

Silnik Dmitry'ego był prostszy i bardziej zaawansowany technologicznie. Głównym składnikiem paliwa rakietowego jest azotan sodu, który był sprzedawany w sklepach ze sprzętem jako nawóz w workach po 3 i 5 kg. Azotan służył jako środek utleniający. I jako paliwo działała zwykła gazeta, która została zaimpregnowana przesyconym (gorącym) roztworem azotanu, a następnie wysuszona. To prawda, że ​​azotan w procesie suszenia zaczął krystalizować na powierzchni papieru, co doprowadziło do spowolnienia spalania (a nawet wyginięcia). Ale tutaj pojawiła się wiedza specjalistyczna - Dmitry prasował gazetę gorącym żelazem, dosłownie wtapiając saletrę w papier. Kosztowało go uszkodzone żelazo, ale taki papier płonął bardzo szybko i stabilnie, emitując dużą ilość gorących gazów. Tekturowe tuby z improwizowanymi dyszami z zakrętek zakleszczonych w ciasno zwinięty gwoździowany papier szybowały sto metrów lub dwa.

Paranoiczny zakaz rosyjskich władz sprzedaży różnych chemikaliów ludności, z których można wytwarzać materiały wybuchowe (i można to zrobić z prawie wszystkiego, nawet z trocin drzewnych) jest rekompensowany przez dostępność prawie wszystkich rodzajów receptur paliwa rakietowego przez Internet, w tym na przykład skład paliwa do akceleratorów „ Shuttle ”(69,9% nadchloranu amonu, 12,04% poliuretanu, 16% proszku glinu, 0,07% tlenku żelaza i 1,96% utwardzacza).

Tekturowe lub piankowe pociski rakiet, paliwo na bazie prochu nie wydają się być bardzo poważnymi osiągnięciami. Ale kto wie - może są to pierwsze kroki przyszłego projektanta statku kosmicznego międzyplanetarnego?

Tak zwane silniki karmelowe są teraz absolutnym hitem amatorskich silników rakietowych. Przepis na paliwo jest po prostu nieprzyzwoity: 65% azotanu potasu KNO3 i 35% cukru. Saletra jest suszona na patelni, po czym jest mielona w zwykłym młynku do kawy, powoli dodawana do stopionego cukru i zestala się. Wynikiem kreatywności są przeciągi paliwa, z których można wybierać dowolne silniki. Strzały z nabojów myśliwskich są idealne jako obudowy silników i formy - witaj w latach trzydziestych! Rękawy w nieograniczonej ilości znajdują się na każdym stojaku do strzelania. Chociaż uznani mistrzowie zalecają stosowanie nie cukru, ale karmelu sorbitolu w tych samych proporcjach: cukier rozwija większą presję, w wyniku czego napompowuje i pali rękawy.

Powrót do przyszłości

Można powiedzieć, że sytuacja powróciła w latach 30. XX wieku. W przeciwieństwie do innych rodzajów sportów modelowych, w których brak krajowych silników i innych części można zrekompensować importem, nie działa to w modelowaniu rakietowym. Nasze silniki rakietowe są utożsamiane z materiałami wybuchowymi, a wszystkie związane z tym warunki przechowywania, transportu i transportu przekraczają granicę. Na ziemi nie urodził się jeszcze Rosjanin, który mógłby ustalić import takich produktów.

Jest tylko jedno wyjście - produkcja w domu, ponieważ technologia tutaj wcale nie jest kosmiczna. Ale fabryki, które mają licencje na produkcję takich produktów, nie są dla nich brane - byliby zainteresowani tym biznesem tylko milionami egzemplarzy. Tak więc początkujący modelerzy rakiet z największej siły kosmicznej są zmuszeni latać na karmelowych rakietach. Podczas gdy w Stanach Zjednoczonych zaczęły pojawiać się teraz hybrydowe silniki rakietowe wielokrotnego użytku: podtlenek azotu i paliwo stałe. Jak myślisz, w jakim kraju poleci na Marsa za trzydzieści lat?

Przedmowa

Ze względu na to, że mój syn Matvey powoli dorasta, coraz częściej zadaję sobie pytanie: „Co robią współczesne dzieci w wieku 8–14 lat?” Czasami, kiedy spotykasz grupy dzieci na ulicy, słyszysz tylko, że „... rzuciłem tam dziesięć potworów, złapałem tam kopalnię itp.” Musimy przyznać, że gry komputerowe są ważną częścią życia współczesnego dziecka. Jest prawie niemożliwe, aby sobie z tym poradzić. Komputery stają się bardziej dostępne, a technologia komputerowa staje się coraz bardziej wyrafinowana.
Moim zdaniem niekontrolowana pasja do gier komputerowych zagraża nie tylko wzrokowi i delikatnej psychice dziecka, wydaje mi się, że istnieje znacznie większe niebezpieczeństwo - fantastyczne światy gier komputerowych zastępują dzieci rzeczywistością i pozbawiają ich własnej wyobraźni, spragnionej kreatywności i inwencji.

Kto pójdzie do instytutów i stworzy nowe technologie? Kto zbuduje statki, które prowadzą nas do gwiazd? Kto odkryje nowe źródła energii? Jeśli pragnienie technologii, projektowania i wynalazków nie zostanie osiągnięte w dzieciństwie i wieku dojrzewania, to jak rozwinie się u osoby w przyszłości? W wieku 14-16 lat nastolatki są już zainteresowane „innymi” problemami ...

Istnieją również sekcje sportowe, szkoły muzyczne i artystyczne. Ważny jest także sport, muzyka i rysunek, ale teraz chcę powiedzieć coś innego ... Kto nauczy małych ludzi robienia czegoś własnymi rękami? Kto pozwoli im poczuć nieopisaną rozkosz wynikającą z tworzenia czegoś własnymi rękami. Пусть это будет модель планера, или машинки, или схема из батарейки и лампочки — неважно. И это «что-то» обычно сразу несется папе и маме. Протягивая им в ладошках, покрытых порезами, пятнами клея и краски, свое творение — ребенок испытывает не только чувство гордости. Он начинает верить в самого себя, и эта вера помогает ему в дальнейшем справляться с жизненными трудностями.

Во время учебы в школе я посещал кружок ракетомоделизма. Мы строили не только модели ракет, но и разрабатывали модели космических станций, планетоходов, футуристических звездолетов и т.п. Mieliśmy świetną praktykę - „chroniliśmy” nasze projekty przed naszymi towarzyszami. Czasami siadając do północy ochrypłym głosem udowodniliśmy sobie, że silnik termojądrowy ma przewagę nad fotonem itp. Było to interesujące i fascynujące i dało pierwsze, ważne umiejętności prowadzenia uzasadnionych sporów.

Nadal pamiętam nazwisko lidera naszego koła - Aleksander Iwanowicz Yalovezhenko. W ciągu dnia pracował jako elektryk, a między zmianami iw weekendy zaręczał się z nami, chłopcami. Zorganizowanie koła do modelowania rakiet poza kołem podbiegunowym nie jest takie proste. Ale dzięki jego wytrwałości i entuzjazmowi mieliśmy zarówno materiały, jak i modele silników rakietowych, które pozwoliły nam uruchomić modele rakietowe. Dziękujemy wielu ludziom za poświęcony nam czas i zaszczepione umiejętności, w tym miłość do projektowania, tworzenia czegoś własnymi rękami.

Ale oczywiście mój tata miał na mnie największy wpływ. Zawsze podziwiałam jego zdolność do łatwego podejmowania każdego biznesu i doprowadzania go do końca. Teraz jest dla mnie przykładem prawdziwego mężczyzny. Nie wiem, kim będzie mój syn, ale postaram się nauczyć go trzymać w rękach młotek, lutownicę i klucz, a także przekazać mu część doświadczenia życiowego, które pomoże mu w przyszłości.

Postanowiłem więc „podbić dawne czasy” i przypomnieć sobie moje umiejętności w tworzeniu modeli rakiet. Wziąłem Matveyka na pomoc i wręczyłem mu narzędzie robocze - nożyczki i papier. I praca zaczęła się gotować! Dziecko potraktowało to zadanie poważnie i po pięciu minutach miałem już na biurku górę drobno posiekanego papieru. Podczas całego procesu montażu rakiety, który trwał tydzień, dziecko podeszło do mnie kilka razy, ponownie poprosiło o nożyczki i papier i zadało jedyne pytanie - „Tato, zrobiłeś aketa?”


Ale tata jeszcze tego nie zrobił, tata od dawna decyduje, co nadal chce robić ... Zazwyczaj modele rakietowe są wyposażone w spadochron lub streamer zapewniający „miękki” powrót na ziemię. Po zakończeniu silnika rakietowego zapalany jest ładunek „opóźniający”, który pali się przez kilka sekund. Po zakończeniu spalania uruchamiany jest ładunek „kick”, który wypycha spadochron z rakiety. Jest to jednak zbyt skomplikowane i długie ... Dlatego postanowiłem stworzyć „nieodwracalne” modele pocisków i wyposażyć je w mały ładunek pirotechniczny. Niech „umrą” pięknie i wesoło :-).

Rakieta

Aby zrobić rakietę, musisz znaleźć drewniany lub inny trzpień i przykleić papierowy cylinder. Aby to zrobić, użyłem kartki papieru do narysowania formatu A3. Cylinder suszy się i utwardza ​​od wewnątrz 2-3 usztywnieniami (są to koła wykonane z tektury z otworem o średnicy 5 mm pośrodku).
Usztywnienia są przyklejone do cylindra. Ogólny projekt rakiety pokazano na rysunku:

Następnie z grubej tektury wycina się 3 lub 4 stabilizatory. Ich kształt może być różny - trójkątny, trapezowy, półkolisty. Najważniejsze, że nie są zbyt małe i pięknie wyglądają :-). Stabilizatory są przymocowane do korpusu rakiety za pomocą dwóch pasków grubego papieru.

Owiewka rakiety jest również wykonana z papieru. Możesz wyciąć go z drewna (najlepiej balsy) lub użyć odpowiedniego plastikowego przedmiotu o kształcie i rozmiarze. Do jednego z pocisków użyłem połowy plastikowego jajka.
Zasadniczo proces produkcji rakiety jest dość prosty, ale wymaga czasu, dokładności, a co najważniejsze - modelowego silnika rakietowego. Dla tych, którzy chcą stworzyć i uruchomić model rakietowy, ale nie mają możliwości zrobienia go, możesz go kupić w sklepie internetowym. W tym samym miejscu możesz kupić modele silników rakietowych, urządzenia rozruchowe i inne niezbędne drobiazgi do wystrzelenia rakiet.

Modele silników rakietowych

Do moich pocisków użyłem przemysłowego silnika rakietowego MRD 20-10-4 (kupiony przy okazji w jednym ze sklepów dla modelarzy, kilka lat temu). Pozwól, że wyjaśnię trochę, co oznaczają te liczby. 20 Jest to całkowity impuls ciągu (w niutonach * sekunda). 10 Średni ciąg w Newtonach. 4 - jest to czas działania ładunku opóźniającego. Na podstawie tych liczb można obliczyć szacowany czas pracy silnika. W naszym przypadku jest to 20/10, czyli około 2 sekund (właściwie trochę więcej, ponieważ 10N jest średnim ciągiem i nie jest liniowy podczas pracy silnika).

Aby uruchomić (zapalić) silnik, dołączone są do nich zapalniki elektryczne. Jest to proste urządzenie składające się z drutu nichromowanego pokrytego zapalnikiem (lakier i czarny proszek). Nie zawsze zapewniają 100% zapłon silnika, ale wiem, jak sobie z tym poradzić. Dla wygodniejszego użytkowania wyposażam je w przewód jezdny. W przypadku awarii zawór elektryczny można łatwo wymienić w terenie.

Projekt ładunku pirotechnicznego

Ładunek pirotechniczny jest grubościennym cylindrem papierowym, wyposażonym w kompozycję pirotechniczną i umieszczonym na dziobie rakiety. Aby przenieść impuls zapłonu z silnika na głowicę rakiety, zastosowałem ognioodporny sznur - tak zwany przestań Jest wykonany po prostu. Medyczny bandaż o szerokości 4-5 cm jest pobierany i moczony w nasyconym roztworze mieszaniny azotanu potasu i cukru (4: 1). Po impregnacji mokry bandaż układa się na gazecie i dobrze wciera drobno zmielonym proszkiem dymnym (w celu zwiększenia szybkości spalania). Następnie bandaż jest skręcony. Okazuje się sznur o średnicy 5-6 mm. Przewód suszy się w ciepłym miejscu (na akumulatorze) w ciągu dnia. Następnie jest gotowy do użycia.

Uwaga!
Ten ognioodporny sznur ma bardzo wysoką szybkość spalania - do 10 cm na sekundę. Nie można go użyć do zapalenia silników.

Ładunek pirotechniczny składa się z czerwonych gwiazd ognia i ładunku wybuchowego. Użyłem gwiazdek produkcji przemysłowej, a jako ładunek „rozrywający” zastosowałem mieszaninę nadchloranu potasu z magnezem (5: 1). Po zapaleniu ta mieszanina wytwarza głośny trzask i jasny błysk. Możesz użyć czarnego, czarnego proszku lub inne mieszaniny i kompozycje pirotechniczne. Całkowita waga ładunku nie powinna przekraczać 20-30 gramów!

Uwaga! Jeśli nie masz doświadczenia z kompozycjami pirotechnicznymi - lepiej zrezygnować z ich produkcji w domu. Pirotechnika to sztuka wymagająca dobrej podstawowej wiedzy z zakresu chemii i fizyki, a także ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa.

W celu prawidłowego „wyważenia” rakiety bez ładunku pirotechnicznego konieczne jest umieszczenie niewielkiego kawałka plasteliny o wadze 10-15 gramów w nosie.
Rakiety pomalowałem dostępnymi farbami w aerozolu i trochę przykryłem jasnym papierem, aby wygodniej było obserwować lot przy pochmurnej pogodzie. Wreszcie silnik elektryczny został włożony do silnika rakietowego. Wcześniej niewielka dodatkowa kompozycja zapalnika jest umieszczana w dyszy silnika (można użyć drobno zmielonej szpachli z zapałek). Zapewni to niezawodny zapłon silnika. Zawór elektryczny jest przymocowany małym kawałkiem waty. Rakieta jest gotowa do wystrzelenia.

Uruchomienie rakiety

Aby uruchomić modele rakietowe, musisz znaleźć otwarty teren bez budynków. Lepiej, jeśli jest to pole lub pustkowie. W miejscu wystrzelenia rakiety nie powinny znajdować się łatwopalne substancje, trawa ani inne zanieczyszczenia. Uruchamiamy szynę prowadzącą pionowo. Rakieta jest noszona z pierścieniami prowadzącymi na sworzniu uruchamiającym, do ogranicznika. Podłączamy przewody do zaworu elektrycznego i rakieta jest gotowa do startu!

Ruszamy się 15-20 metrów od wyrzutni. To warunek wstępny! Silnik rakietowy może wybuchnąć podczas startu. Silniki są stare, paliwo wysycha, pojawiają się w nim pęknięcia - dlatego wybuch jest możliwy. Nawet w przypadku nowych silników, w kubkach typu rakietowego, procedura jest odprężana. Silniki różnych stron są testowane na stoisku. Czasami całe partie są wadliwe - wpływają na warunki transportu i przechowywania.

Zdecydowaliśmy się wystrzelić rakiety 31 stycznia, kiedy bezwietrzna i mroźna pogoda została ustanowiona. Stadion miejski został wybrany jako miejsce startu. Zorganizowałem wyrzutnię na ogromnej śnieżce. Aby uruchomić rakiety (zdalny zapłon bezpiecznika elektrycznego), użyłem małego 12V. bateria Niestety, pierwsza „bezimienna” rakieta eksplodowała podczas startu (prawdopodobnie „uraziliśmy” nas, że nie nadano jej nazwy ...). Już myślałem, że podobny los czeka na drugi pocisk ... Ale drugi pocisk, Pupsen, pokazał doskonały start i doskonały, równy lot, który zakończył się działaniem ładunku pirotechnicznego. Brawo. Możemy założyć, że nasza „rakietowa epopeja” zakończyła się zwycięstwem. Zrobiliśmy gwiazdy bliżej ...

Praca jest w toku
Główny asystent projektanta rakiet
Modele silników rakietowych

Elementy do wykonania modelu rakietowego
Uruchom model
Przyszła rakieta

Instalowanie modelu rakietowego na wyrzutni
Przygotowanie modelu rakiety na start
Uruchom model rakietowy

Latanie i wyzwalanie ładunku pirotechnicznego
Schemat modelu rakiety
Model rakiety z blachy A A

Duet rakietowy
Instalowanie zapalnika w silniku rakietowym
Tekturowe stabilizatory rakietowe

Stopin
Bezpieczniki elektryczne dla MRD
Zapalnik z długim kontaktem

Wniosek

Moim zdaniem uruchomienie modeli rakietowych jest jednym z najbardziej fascynujących programów. Zajęcia z modelowania rakiet sportowych rozwijają u dziecka cały zestaw umiejętności: uczą wytrwałości, koncentracji, dokładności i przyczyniają się do głębszego zrozumienia praw fizyki. Ponadto dziecko uczy się bezpiecznego obchodzenia się z kompozycjami pirotechnicznymi, co jest bardzo ważne przy nowoczesnej dostępności zabawek pirotechnicznych.
Główną przeszkodą w rozwoju modelowania rakiet w Rosji, co widzę, jest to, że nasz przemysł nie produkuje obecnie modeli silników rakietowych. Każdy używa starych zapasów lub artykułów domowych. Kto jest bogatszy - zamów silniki rakietowe w zachodnich sklepach internetowych.
Najbardziej rozpowszechnione w modelowaniu rakietowym były silniki ESTES.

Gnativ Vasily
Styczeń 2009 r

Pin
Send
Share
Send
Send